Zmiana codziennego funkcjonowania po chorobie, urazie albo dłuższym leczeniu często wymaga implementacji wielu obszarów życia. Oprócz działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może posiadać również powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami oraz samodzielności w wykonywaniu zwyczajnych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.
W praktyce nie ogranicza się jedynie do ćwiczeń czy terapii, niemniej jednak tyczy się także edukacji radzenia sobie ze zmianami, które ukazują się po przebytych problemach zdrowotnych.
Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w zależności od wieku, sposobności organizmu oraz indywidualnej sytuacji danej osoby. Czasem największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do zwyczajnego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie albo trudności w kontaktach z otoczeniem. W tak zaistniałych okolicznościach ważne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych sposobów. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeciążenie, dlatego planowanie kolejnych etapów musi uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.
W ramach różnorakich form wsparcia wykorzystywane są w głównej mierze sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą konkretny program usprawniania z zdarza się, że przeznaczonym na odpoczynek i konwersję zwyczajnego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje a także aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór stosownej formy pobytu zależy w głównej mierze od rodzaju schorzenia, wymagań medycznych a także zakresu wymaganej pomocy. Oczywiście nie każdy program będzie świetny dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i możliwości udziału w konkretnych zajęciach.
Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy planowaniu codziennych zajęć. W takich okolicznościach zwraca się uwagę nie tylko i wyłącznie na sprawność fizyczną, niemniej jednak też na kondycję psychiczną, sposobność kontaktu z innymi osobami a także stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się wręcz u osób z podobnym rozpoznaniem.
Dodatkowe informacje: zmiany przepisów uzdrowiska.